تماس ها    صفحه اصلی    نفت    بحران خوزستان    گاز    پالایش و پخش    پتروشیمی    بهداشت ودرمان    تاریخ و سیاست    منابع انسانی    عمومی  
جمعه، 30 فروردین 1398 - 21:35   
   
بخش پالایش و پخش
 
- اندازه متن: + -  کد خبر: 9648صفحه نخست » خبرهای تازهیکشنبه، 4 مهر 1389 - 20:50
/ بمناسبت هفته دفاع مقدس/
8 سال وضعیت قرمز در تنگ فنی
یکی می گفت 36 مرتبه، دیگری می گفت 41 بار و یک نفر دیگر هم می گفت 52 بار؛ بالاخره یکی از کارکنان قدیمی پاسخمان را می‌دهد: تنگ فنی را آنقدر بمباران کردند که حسابش از دست همه خارج است.
  

بمبارانهایی که بنا بر وضعیت زمان جنگ نه صفحات اخبار روزنامه‌ها از آن خبردار می شدند و نه هیچ رسانه دیگری در داخل کشور از ‌آنها نام می برد. 36 یا 41 یا 52 بار فرقی نمی کند، تنها تنگ فنی و حصار قله های زاگرس خبردار شدند و مردان نفت مرکز انتقال نفت که هم شب منتظر بمباران بودند و هم روز؛ وضعیت سفید وجود نداشت.8 سال وضعیت قرمز در تنگ فنی

رانندگان قدیمی مسیر تهران- اهواز، تنگ فنی را بهتر از دیگران می شناسند. تکرار بمبارانها به رانندگان جاده پلدختر اندیمشک یاد داده بود که وقتی از اولین پیج بدین سوی کوه سرازیر شده و وارد تنگ فنی شدند بایستی هرچه سریعتر و با بالاترین سرعت ممکن تنگه و تاسیسات نفتی نشسته بر سینه کش آن را ترک کنند. «هیچ بعید نبود 30 ثانیه بعد بمب افکن های عراقی در آسمان مرکز انتقال نفت پیدایشان شود و همه چیز را به آتش بکشند.» این حرف را علی بیک وند راننده 55 ساله ای می‌گوید که کنار تریلر خود کمی بالاتر از ورودی «مرکز انتقال نفت تنگ فنی» ایستاده و موتور کامیونش را دست کاری می کند. ادامه می‌دهد «در زمان جنگ خطرات رفت و آمد در تمام جاده هزار کیلومتری تهران- اهواز یک طرف بود و این دو، سه کیلومتر تا خروج از تنگ فنی یک طرف. یکبار نزدیک بود به خاطر عجله‌ام در خروج از تنگه، چپ کنم...»

سالهای اول جنگ که نقاط استراتژیک و حیاتی صنعتی و نفتی کشور توسط عراقی ها کمتر شناسایی شده بود و بمبارانهای هوایی کمتر انجام می شد، خانواده های کارکنان مرکز انتقال نفت تنگ فنی نیز همراه یکدیگر در آنجا سکونت داشتند. اما وقتی در چند بمباران سنگین مرکز انتقال نفت چندین تن از آنان به شهادت رسیدند، تصمیم بر آن شد که تنگ فنی هم اقماری شود. مشکلی دیگر بر مشکلات کار در تنگ فنی افزوده شده بود.
سوز سرمای زمستانهای تنگ فنی که در دل کوهای زاگرس قرار دارد، سنگ را می ترکاند. هوای تابستانهایش هم گاه تا 47 درجه گرم می‌شود، چون همسایه خوزستان و دیار گرما است.
شاید کار در تنگ فنی را بیش از همه چیز با توجه به تعداد بمبارانها کمبود معمول امکانات در زمان جنگ سخت می کرد. پس از هر بمباران رانندگان خودروهای عبوری مردانی را می دیدند که با عضوی از خانواده و یا همکاری مجروح و یا شهید شده از مرکز انتقال نفت خارج می شوند.

مظلومیت مردان زحمت کش را تنها کوههای تنگ فنی دیدند که در هر بمباران چند بمب و موشک سرگردان هم نصیب دامنه های آنها می شد و کوه ریزش می گرد. به سال چهارم جنگ نکشید؛ ساکنان روستای کوچک پشت مرکز انتقال نفت تنگ فنی خاک آبا و اجدادی را ترک کردند و دهکده متروکه شد؛ تنگ فنی ماند و مرکز انتقالی که چشم و چراغ زاگرس بود و همکاران سخت کوش و بی‌ادعا. چشم و چراغی که نباید کم فروغ می شد حتی یک شب، یک روز، یک ساعت، ...

این مرکز بسیار مهم هر بار به شکلی جدید بمباران می شد، با هواپیماهایی بسیار پیشرفته. به همین دلیل تنها یکبار یکی از هواپیماها توسط پدافند هوایی سرنگون شد. سید حسین محمودوند که اکنون در منطقه لرستان مشغول به کار است، می گوید: «سال 65 یا 66 بود، حدود 10 روز پیاپی مرکز انتقال نفت آنقدر بمباران شد و بازسازی مجدد کردیم که خستگی تمامی وجود همه کارکنان را فراگرفته بود. بسیاری از کارکنان 70 روز بدون مرخصی در آنجا ماندند. مهندس آقازاده وزیر نفت وقت از تمام کارکنان مرکز انتقال نفت تنگ فنی که به جبهه رفته بودند خواسته بود که به محل خدمتشان برگردند؛ تنگ فنی فرق چندانی با خط مقدم نداشت، وجود تک‌تک کارکنان هم برای مجموعه بسیار مهم و حیاتی بود.» سیدحسین ادامه می‌دهد: «فضای مرکز انتقال نفت کاملاً شبیه منطقه جنگی بود. 10 متر آن سوتر دیده نمی شد چون دیوارهایی از گونی و شن در سرتاسر محوطه چیده شده بود و تمام توربین‌ها گاه با 3 کانتینر در اطرافشان، استتار و محافظت می شدند.» با این حال تنگ فنی در طول بمبارانها چند مرتبه تخریب شد. اگرچه تمام کارها شب انجام می‌گرفت و روزها کار تقریباً تعطیل بود اما تفاوت چندانی نداشت؛ هر بار که هواپیماها آسمان تنگ فنی را اشعال می‌کردند و خون و نفت با هم مخلوط می شد، عجیب ترین تصاویر خلق می شدند: باز توربین ها و تلمبه ها آتش گرفته و خطوط انتقال نفت گاه تا 50 متر نفت و آتش را به دل آسمان تنگ فنی می ریختند.

«روز پذیرش قطعنامه سخت ترین بمباران را داشتیم. تمام مراکز انتقال نفت منطقه بمباران شدند اما تنگ فنی را با بمب های خوشه ای زدند. بیش از 5 ساعت آتش همه جا را گرفته بود. اگر چند دقیقه زودتر حمله می کردند چون در حال تعویض شیفتها بودیم، حتماً بیش از 20 نفر به شهادت می رسیدند، با این حال 6 نفر از کارکنان به شهادت رسیدند.» این حرفها را سیدعلی سلیمانی، کارمند منطقه که اکنون سپیدی تمام موهای سر و صورتش را گرفته، می گوید و ادامه می‌دهد:«بسیاری از کارکنانی که بیشترین زحمات را درتنگ فنی کشیدند و بهترین تجربیات فنی و را آموختند، اکنون در بخشهای مختلف صنعت نفت در نقاط گوناگون مشغول کارند، اما تنگ فنی از خاطر هیچکس نمی رود.»

صبح تا شب، شب تا صبح؛ هنوز هم هر روز رانندگان تهران را از طریق تنگ فنی به اهواز وصل می‌کنند، هنوز هم نمی توان از پیچ های تند تنگ فنی با سرعتی بیشتر از 40 کیلومتر گذشت و هنوز هم آسمان آبی تنگ فنی از حصار و قاب کوههای بلند به این مرکز انتقال نفت می نگرد. روستای همسایه آباد شده است، تجهیزات این مرکز نو نوار شده، تاسیسات بسیاری افزوده و همه چیز تغییر کرده است؛ حتی عبارت تابلوی تلمبه خانه که بر روی آن نوشته اند: «مرکز انتقال نفت شهدای تنگ فنی».
انتهای پیام

منبع: NIORDC

نفت نیوز:  مرکز انتقال نفت تنگ فنی یکی از مهم‌ترین مراکز انتقال نفت شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران و منطقه لرستان است که در سال 1338 در زمینی به مساحت 18 هزار متر مربع در ارتفاع 582 متری از سطح دریا در سمت غربی رشته کوه زاگرس و در حدود 20 کیلومتری جنوب پل دختر قرار بنا شده ‌است. 
وظیفه این مرکز دریافت نفت‌خام از مرکز انتقال نفت شهید زنگنه (سبزآب) منطقه خوزستان و پمپاژ آن به مرکز انتقال نفت آسار است و همچنین دریافت فرآورده از مرکز انتقال نفت بیدرویه (منطقه خوزستان) و انتقال آن به مرکز انتقال نفت پل باباحسین. 

   
  

اضافه نمودن به:  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
  * قبل از ارسال نظر آنرا ویرایش کرده و قواعد نگارش را در آن رعایت کنید.
* لطفاً در مطالب خود اخلاق اسلامی و قوانین کشور را مد نظر داشته باشید.
* نمایش نظرات کاربران در خبرها به معنای تایید آنها توسط سایت نیست.

  کد امنیتی:
 
 
 
 

::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  جستجوی پیشرفته ::  نسخه تلکس
استفاده از مطالب نفت نیوز با ذکر منبع بلامانع است.
پشتیبانی توسط: خبرافزار