کار در مناطق جنوبی با سختیهای فراوانش (آلودگی و گرمای هوا، دوری از خانواده و...) زمانی غیر قابل تحمل می شود که برای مجموعه ای کار کنید که مدیریت آن بجای کاهش بارهای روانی،خود همسو با جریاناتی شود که روزبروز عرصه را برای پرسنل تنگ تر نماید.
مساله ای که در اینجا بصورت خاص می خواهم مطرح نمایم موضوع مرخصی پرسنل اقماری روزکار شرکت پازارگاد در منطقه عسلویه است. 
اما قبل از آن باید بگویم یک سووال همیشه ذهن بنده و همکارانم را به خود مشغول کرده و آن اینست همه افرادی که در منطقه پارس جنوبی کار می کنند شرایط عمومی یکسانی را تحمل می کنند ولی امکاناتی که در هر شرکت به افراد تعلق می گیرد بصورت قابل ملاحظه ای متفاوت است. 
موارد بسیاری از این دست برای نام بردن وجود دارند از جمله پرواز اضطراری برای پرسنل، حق ایاب و ذهاب، هزینه مسیر دوم و...
بی اغراق باید عرض کنم تمام مسایلی که بعنوان امکانات در تمام شرکت ها به پرسنل تعلق می گیرند حتی یک موردشان به پرسنل این شرکت تعلق نمی گیرد و اصولا پرسنل این شرکت در پایین ترین سطح امکانات قرار دارند. همین موضوعات موجب شده است پرسنل دچار نوعی بی انگیزگی شوند و متاسفانه به جای فکر به اهداف و مسایل شرکت همه روزه باید منتظر یک سناریوی جدید که قطعا به ضررشان هم تمام می شود باشند.
یکی از این سناریوهای خلق شده موضوع مرخصی پرینل اقماری روزکار است که اینگونه بیان می کنند: 
هفت روز استراحت مربوط به چهارده روز کار است و کسی که در چهارده روز مرخصی می گیرد از استراحتش کاسته و باید بجای آن در منطقه باشد. یعنی به نوعی از ایام استراحت خود نیز مرخصی می گیریم. 
این قانون بنده را به یاد دوره قبل از رنسانس در اروپا می اندازد که همه چیز از جمله نیروی انسانی فدای تولید بیشتر می شد.
با تشکر
انتهای پیام