كار در مناطق جنوبي با سختيهاي فراوانش (آلودگي و گرماي هوا، دوري از خانواده و...) زماني غير قابل تحمل مي شود كه براي مجموعه اي كار كنيد كه مديريت آن بجاي كاهش بارهاي رواني،خود همسو با جرياناتي شود كه روزبروز عرصه را براي پرسنل تنگ تر نمايد.
مساله اي كه در اينجا بصورت خاص مي خواهم مطرح نمايم موضوع مرخصي پرسنل اقماري روزكار شركت پازارگاد در منطقه عسلويه است. 
اما قبل از آن بايد بگويم يك سووال هميشه ذهن بنده و همكارانم را به خود مشغول كرده و آن اينست همه افرادي كه در منطقه پارس جنوبي كار مي كنند شرايط عمومي يكساني را تحمل مي كنند ولي امكاناتي كه در هر شركت به افراد تعلق مي گيرد بصورت قابل ملاحظه اي متفاوت است. 
موارد بسياري از اين دست براي نام بردن وجود دارند از جمله پرواز اضطراري براي پرسنل، حق اياب و ذهاب، هزينه مسير دوم و...
بي اغراق بايد عرض كنم تمام مسايلي كه بعنوان امكانات در تمام شركت ها به پرسنل تعلق مي گيرند حتي يك موردشان به پرسنل اين شركت تعلق نمي گيرد و اصولا پرسنل اين شركت در پايين ترين سطح امكانات قرار دارند. همين موضوعات موجب شده است پرسنل دچار نوعي بي انگيزگي شوند و متاسفانه به جاي فكر به اهداف و مسايل شركت همه روزه بايد منتظر يك سناريوي جديد كه قطعا به ضررشان هم تمام مي شود باشند.
يكي از اين سناريوهاي خلق شده موضوع مرخصي پرينل اقماري روزكار است كه اينگونه بيان مي كنند: 
هفت روز استراحت مربوط به چهارده روز كار است و كسي كه در چهارده روز مرخصي مي گيرد از استراحتش كاسته و بايد بجاي آن در منطقه باشد. يعني به نوعي از ايام استراحت خود نيز مرخصي مي گيريم. 
اين قانون بنده را به ياد دوره قبل از رنسانس در اروپا مي اندازد كه همه چيز از جمله نيروي انساني فداي توليد بيشتر مي شد.
با تشكر
انتهاي پيام