1- درباره تراول تایم یا مدت زمانی که برای فاصله محل سکونت تا محل کار در نظر گرفته می شود اشکالی که به نظر می رسد این است که در برخی مناطق عملیاتی این فاصله رفت وبرگشت به بیش از سه ساعت می رسد وکارمندان مجبورند که به ازای هر روز کاری دوازده به علاوه سه ساعت یعنی پانزده ساعت را در رفت وآمد وکار بگذرانند و تراول تایمی که به آنها تعلق می گیرد اولا مبلغش بسیار کمتر از هر ساعت کار در می آید درحالیکه بسیار این رفت وآمد برای جسم پرسنل مضر وزیانبار است وزمانبر است وثانیا در قانون تدوین مقررات آمده است که یا این مبلغ تراول تایم را شرکت به پرسنل بدهد ویا اینکه با قطع کردن این فوق العاده جبران صرف وقت اضافی آنرا جزو ساعت کار حساب نماید و اکثر قریب به اتفاق مدیران شرکتها با توجه به کم بودن مبلغ تراول تایم این مبلغ را می دهند و روزانه پانزده ساعت از وقت پرسنل را برای شرکت در نظر می گیرند و این کار عوارض سنگینی بر روی جسم  و روح پرسنل وخانواده های آنها گذاشته است پیشنهاد می شود اولا مشخصا قانونی داشته باشیم که این مدت زمان رفت و برگشت به سر کار سقف زمانی داشته باشد و مابقی آن جزو ساعت کار حساب شود وثانیا می شود که این مبلغ تراول تایم را مانند ساعت کار محاسبه شود وبه صورت اضافه کاری پرداخت شود و یا مبلغ آن مانند هر ساعت کار ارتقاء یابد . 
در این مورد ذکر این نکته را لازم می دانم که با توجه به اینکه خود شرکت هزینه های درمانی پرسنل را می پرداز د چرا بعضی از مدیران بدون توجه به این فاصله های بیش از سه ساعت باز هم اقدام به روزکار کردن پرسنل زیر مجموعه خود می نمایند وعلی الاصول می بایست شرکت سلامتی جسمی وروحی پرسنل خود را درنظر بگیرد و در چنین مناطقی اقدام به اقماری کردن نیروهای خود نماید.

2- در مورد پرداخت فوق العاده دو نوبتکار با توجه به تعریفی که طبق قانون تدوین مقررات داریم برای کارهای که بیش از دوازده ساعت وکمتر از بیست وچهار ساعت طول می کشد برنامه دو نوبتکار تعلق می گیرد ولی باز هم به علت اینکه قانون تراول تایم به نظر اینجانب صریح و واضح نیست در بعضی مناطق عملیاتی می بینیم که با توجه به فاصله رفت و برگشتی بیش از سه ساعت از محل سکونت تا محل کار کل ساعت کار به  بیش از پانزده ساعت می رسد و باز هم می بینیم در این مناطق بعضی مدیران اعلام می کنند شما پرسنل تراول تایم می گیرید واین پانزده ساعت جزو برنامه دو نوبتکار حساب نمی شود وبه شما دو نوبتکار تعلق نمی گیرد وحتی می گویند اضافه کار هم تعلق نمی گیرد .اینجانب می گویم که حق با آنهاست وطبق قوانین درست است اما مگر ما همان سه ساعت را برای شرکت تا رسیدن به محل کار صرف نمی کنیم و چرا نباید در قانون مشخصا ذکر شود که تا حداکثر چند ساعت فاصله رفت وبرگشتی محل سکونت تا محل کار جزو تراول تایم حساب شود وبقیه جزو ساعات کار. 

3- در مورد اضافه کاری نیز بحثی شبیه به مطلب دو نوبتکاری را داریم و معلوم نیست که پرسنل عملیاتی چرا بایستی تمام وقت خود را در زمان کار برای شرکت بگذارند ولی اضافه کار آنان اولا حداکثر شصت ساعت در ماه باشد و ثانیا پرسنل ستادی اضافه کارشان تا حداکثر یکصد وبیست ساعت در ماه باشد و چرا اضافه کاری پرسنل عملیاتی به صورت سلیقه ای اعطاء می شود و با هر تغییر وتحول مدیریتی اضافه کار پرسنل نیز دستخوش تغییرات سلیقه ای شود وچرا نبایستی به نوعی با اعمال قانونی جامع نسبت به عدم اعطای سلیقه ای اضافه کاری در مناطق عملیاتی اقدام شود و می توان این راهکار را  داد که با توجه به سمت وتحصیلات وسابقه وکارایی پرسنل این اضافه کاری با کم ترین حالت سلیقه ای به پرسنل پرداخت شود و هم اکنون با وجود این نقایص قانونی می توان گفت که با این کار عوارضی از قبیل فرهنگ باند وباند بازی وچاپلوسی وتک تازی وحذف قسمتی از نظرات کارشناسی در مناطق مواجه هستیم. 

می توان گفت این قوانین جاری در کاهش انگیزه پرسنل تا حدودی تاثیر گذاشته است و چه بهتر که با کار کارشناسی قوانین را به نحو مطلوب به روز کرد واز قوانین گذشته که مقتضی زمان تصویب خود بوده است دوری کرد وقوانینی با توجه به زمان وشرایط فعلی تصویب ودر نظر گرفت.
در پایان ضمن تشکر از مدیران سایت نفت نیوز که نامه اینجانب را انشاء ا... در داخل مطالب سایت خود قرار می دهند امیدوارم که مسولین مربوطه نیز به نحو احسن در تلاش جهت تغییر این قوانین باشند وجوابی نیز به این مسائل داشته باشند. 
انتهای پیام
 

--------------------------------------------------------------------------------
 
بخش: 
توسط: کارمند رسمی
پست الکترونیکی: 
تلفن: محفوظ