1- درباره تراول تايم يا مدت زماني كه براي فاصله محل سكونت تا محل كار در نظر گرفته مي شود اشكالي كه به نظر مي رسد اين است كه در برخي مناطق عملياتي اين فاصله رفت وبرگشت به بيش از سه ساعت مي رسد وكارمندان مجبورند كه به ازاي هر روز كاري دوازده به علاوه سه ساعت يعني پانزده ساعت را در رفت وآمد وكار بگذرانند و تراول تايمي كه به آنها تعلق مي گيرد اولا مبلغش بسيار كمتر از هر ساعت كار در مي آيد درحاليكه بسيار اين رفت وآمد براي جسم پرسنل مضر وزيانبار است وزمانبر است وثانيا در قانون تدوين مقررات آمده است كه يا اين مبلغ تراول تايم را شركت به پرسنل بدهد ويا اينكه با قطع كردن اين فوق العاده جبران صرف وقت اضافي آنرا جزو ساعت كار حساب نمايد و اكثر قريب به اتفاق مديران شركتها با توجه به كم بودن مبلغ تراول تايم اين مبلغ را مي دهند و روزانه پانزده ساعت از وقت پرسنل را براي شركت در نظر مي گيرند و اين كار عوارض سنگيني بر روي جسم  و روح پرسنل وخانواده هاي آنها گذاشته است پيشنهاد مي شود اولا مشخصا قانوني داشته باشيم كه اين مدت زمان رفت و برگشت به سر كار سقف زماني داشته باشد و مابقي آن جزو ساعت كار حساب شود وثانيا مي شود كه اين مبلغ تراول تايم را مانند ساعت كار محاسبه شود وبه صورت اضافه كاري پرداخت شود و يا مبلغ آن مانند هر ساعت كار ارتقاء يابد . 
در اين مورد ذكر اين نكته را لازم مي دانم كه با توجه به اينكه خود شركت هزينه هاي درماني پرسنل را مي پرداز د چرا بعضي از مديران بدون توجه به اين فاصله هاي بيش از سه ساعت باز هم اقدام به روزكار كردن پرسنل زير مجموعه خود مي نمايند وعلي الاصول مي بايست شركت سلامتي جسمي وروحي پرسنل خود را درنظر بگيرد و در چنين مناطقي اقدام به اقماري كردن نيروهاي خود نمايد.

2- در مورد پرداخت فوق العاده دو نوبتكار با توجه به تعريفي كه طبق قانون تدوين مقررات داريم براي كارهاي كه بيش از دوازده ساعت وكمتر از بيست وچهار ساعت طول مي كشد برنامه دو نوبتكار تعلق مي گيرد ولي باز هم به علت اينكه قانون تراول تايم به نظر اينجانب صريح و واضح نيست در بعضي مناطق عملياتي مي بينيم كه با توجه به فاصله رفت و برگشتي بيش از سه ساعت از محل سكونت تا محل كار كل ساعت كار به  بيش از پانزده ساعت مي رسد و باز هم مي بينيم در اين مناطق بعضي مديران اعلام مي كنند شما پرسنل تراول تايم مي گيريد واين پانزده ساعت جزو برنامه دو نوبتكار حساب نمي شود وبه شما دو نوبتكار تعلق نمي گيرد وحتي مي گويند اضافه كار هم تعلق نمي گيرد .اينجانب مي گويم كه حق با آنهاست وطبق قوانين درست است اما مگر ما همان سه ساعت را براي شركت تا رسيدن به محل كار صرف نمي كنيم و چرا نبايد در قانون مشخصا ذكر شود كه تا حداكثر چند ساعت فاصله رفت وبرگشتي محل سكونت تا محل كار جزو تراول تايم حساب شود وبقيه جزو ساعات كار. 

3- در مورد اضافه كاري نيز بحثي شبيه به مطلب دو نوبتكاري را داريم و معلوم نيست كه پرسنل عملياتي چرا بايستي تمام وقت خود را در زمان كار براي شركت بگذارند ولي اضافه كار آنان اولا حداكثر شصت ساعت در ماه باشد و ثانيا پرسنل ستادي اضافه كارشان تا حداكثر يكصد وبيست ساعت در ماه باشد و چرا اضافه كاري پرسنل عملياتي به صورت سليقه اي اعطاء مي شود و با هر تغيير وتحول مديريتي اضافه كار پرسنل نيز دستخوش تغييرات سليقه اي شود وچرا نبايستي به نوعي با اعمال قانوني جامع نسبت به عدم اعطاي سليقه اي اضافه كاري در مناطق عملياتي اقدام شود و مي توان اين راهكار را  داد كه با توجه به سمت وتحصيلات وسابقه وكارايي پرسنل اين اضافه كاري با كم ترين حالت سليقه اي به پرسنل پرداخت شود و هم اكنون با وجود اين نقايص قانوني مي توان گفت كه با اين كار عوارضي از قبيل فرهنگ باند وباند بازي وچاپلوسي وتك تازي وحذف قسمتي از نظرات كارشناسي در مناطق مواجه هستيم. 

مي توان گفت اين قوانين جاري در كاهش انگيزه پرسنل تا حدودي تاثير گذاشته است و چه بهتر كه با كار كارشناسي قوانين را به نحو مطلوب به روز كرد واز قوانين گذشته كه مقتضي زمان تصويب خود بوده است دوري كرد وقوانيني با توجه به زمان وشرايط فعلي تصويب ودر نظر گرفت.
در پايان ضمن تشكر از مديران سايت نفت نيوز كه نامه اينجانب را انشاء ا... در داخل مطالب سايت خود قرار مي دهند اميدوارم كه مسولين مربوطه نيز به نحو احسن در تلاش جهت تغيير اين قوانين باشند وجوابي نيز به اين مسائل داشته باشند. 
انتهاي پيام
 

--------------------------------------------------------------------------------
 
بخش: 
توسط: كارمند رسمي
پست الكترونيكي: 
تلفن: محفوظ